
23/99?
Droga Szwalnio!
Moneta, którą znaleźliście Państwo w kopercie, to z jednej strony – w pewnym sensie – rzecz kolekcjonerska*, z drugiej – absolutnie metafizyczny obiekt para-teatralny, od dwóch lat krążący po świecie i (prawdopodobnie, lada moment) w zaświatach**…
* – żywię bowiem szczerą nadzieję, że sygnowanie tej serii pozwoli ją Wam sprzedać, w zgodzie ze spekulatywną wartością rynku sztuki, po mojej śmieci… co z naddatkiem powinno zrekompensować Wam pozostałe 3 minuty poświęcone na doczytanie do końca…
** – na wypadek, gdybyście rozważali jej wyrzucenie – nie wiąże się z tym, prawdopodobnie, żadna klątwa…
ale… dlaczego?
po wtóre – po latach mam poczucie, że wspomniane poniżej zdarzenia* artystyczne (zarówno solowe, jak i w towarzyszeniu przezdolnych kolegów) są wreszcie naprawdę… godne Państwa uwagi, stąd nagła śmiałość do nadania niniejszej… wiadomości. pierwszy raz od dwóch dekad.
mogę się oczywiście mylić, wówczas kłaniam się nisko i nie marnuję więcej czasu. moneta, oczywiście, nadal jest Wasza.
* – na wypadek, gdyby „Zjadacz Grzechów”, który był całej tej rzeczy pretekstem, zdał się Wam, bez osobistego sprawdzenia na żywo, zbyt mocny – alternatywy nie ustępują mu jakością, a jedynie mojemu, zupełnie prywatnemu, poczuciu ciężaru gatunkowego…
a… kim Pan jest?
w telegraficznym skrócie:
od lat 20 jestem dyrektorem festiwalu Ulicznicy, który wymyśliłem i wciąż zdaje się być… interesujący.
od lat niemal 30 wygłupiam się na ulicy w najróżniejszy sposób – równolegle wymyślając, reżyserując, produkując, współpracując z festiwalami i artystami w kraju i zagranicą… wreszcie od lat 13 jako wódz i pod szyldem Muzikantów; od 6 również solowo jako Pjoter.
a dziś…
mam dla Państwa kilka propozycji…
„zjadacz grzechów”
akt I to instalacja – okazja, by opowiedzieć światu Twój największy sekret, podzielić się z nieznajomym spontaniczną refleksją, usłyszeć czyjąś małą-wielką radość, małą-wielką mądrość…
akt II to improwizowana z publicznością niebanalna opowieść o ulotności czasu, przeznaczeniu i prawdopodobieństwie zdarzeń… ale i o wojnie, poczuciu winy, stracie…
bowiem rzeczy poważne nie zawsze muszą być doniosłe, a te doniosłe nie mogą przecież przez cały czas być smutne.
a skoro dotarliście aż tu…
…to ośmielę się zaproponować…
„kawaler”
jak bardzo można być samotnym w otoczeniu pięknych kobiet (przystojnych mężczyzn?) – zawsze jednej, do czasu gdy nie będzie to następna, następny? no, tak maksimum dwie?
jakich trzeba poświęceń, by być tylko z jednym na wyłączność? i czy to w ogóle możliwe, by kochać tylko jedną?
„baśnie braci grimm”
gdyby pozbierać wykradzioną z książek magię i podać ją na scenie…
skupioną, zaczarowaną, odrobinę szaloną, tworzoną tu i teraz, wzbogaconą o teatralną tajemnicę, improwizację i powstające na ich oczach, z ich udziałem, niecodzienne dźwięki i melodie?
na deser: Muzikanty
z kolegami, wciąż w formie!
„objazdowe nieme kino”
Na żywo, w towarzyszeniu projekcji, z wykorzystaniem technik live loopingu, zaangażowanej publiczności i całego wiaderka mikrofonów.
„imaginarius”
wędrowny gabinet opowieści
Cyklicznie, przez kwadrans, z dobrodziejstwem współczesnych technologii – w tym niepowtarzalnym, multiinstrumentalnym, multisensorycznym, a jednak wciąż kameralnym, doznaniu storytellingowym.
śliczne dzięki za uwagę
kłaniam się nisko,
piotr chlipalski
e-mail:
toja@pjoter.art
tel.:
+48 609 883 994
TL;DR
* – gdzie druga prezentacja „Zjadacza Grzechów” została odwołana z przyczyn politycznych – mówienie o wojnie pod kinem Moskwa mogło nie być… najrozsądniejsze z mojej strony, ale Irańska część publiczności była prawdziwie wzruszona 🖤
Pięknego Roku!







